အတိတ္ဆုိတာလည္း မသိ
အခ်စ္ဆိုတာလည္းမရွိလုိ ့
ေလာကရဲ့ နိယာမတရားကုိေတာင္
ဘာသာသာနဲ ့ျပန္ဆုိရမလဲ မသိဘူး။
လွည့္စားမူလုိ ့သုံးႏွဳံးထားတဲ့
ၾသကာသ နယ္ေျမၾကီးထဲမွာ
ပုတ္ပြ ေနတဲ့ ရုပ္ျဒပ္ေတြက
ငါ့နားစည္ကုိ ျဖတ္တုိက္သြားခဲ့တယ္။
ရင္ႏွီးမူဆုိတဲ့ အျဖဴေရာင္ၾကိဴးေတြၾကားထဲမွာ
ႏွလုံးသားကုိ မုသားသုံး
ငါ့စိတ္ေတြကုိ ပါးပါးလွွီးဖုိ ့ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။
ဒါလား လူသဘာ၀
အင္မတန္ လူစည္းကားတဲ့
မေနာအလွပြဲၾကီးကလည္း
စိတ္ကုိ ပကာသန နဲ ့အေရာင္တင္
လမ္းေဘးက ႏုနယ္စ ကေလးေတြက
အမွဳိက္ပုံၾကားထဲမွာ။
ျဖစ္သင့္တာလား .
အံၾသျခင္းေတြ အဆုံးသတ္တဲ့ညက
သူတုိ ့ႏွလုံးသားေတြ
မီးရွုိ ့ခံလုိက္ရတယ္
ခေကြး ကုိအဆုံးသတ္ဖုိ ့
ခဲတံ ဆုိတာကုိ မသိခဲ့ဘူး
ခြ်န္ျမပါတဲ့ ဆုိတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ
ေသြးမနီခဲ့တာ ၾကာလွေပ့ါ။
အခ်စ္ဦးကုိေရးတဲ့စာက
အဖြင့္မွာစကားတဲ့
မိဘကုိေရးတဲ့စာက
ႏွလုံသားကုိရည္ညြန္းသတဲ့
ေျပာင္းျပန္ၾကီးလည္ေနတဲ့
လူ ့အဆန္ ေတြၾကားထဲမွာ
ငါတုိ ့ႏွလုံးသားေတြ ေဖာင္လုပ္စီးခံရတာ
အဆန္းတၾကယ္မျဖစ္ေပမဲ့
ရင္ေငြ ့ဆုိတာကုိေတာ့ မက္ေမာေနၾကအုံးမွာပါ
No comments:
Post a Comment